ผักหวาน      ผั ก ห ว า น           ผักหวาน

 

ผักหวาน


 ผักหวาน

 

ความตั้งใจของแม่ เกี่ยวกับการเข้าโรงเรียนของ  ผักหวาน คือ

จะให้ ผักหวาน ไปโรงเรียนเมื่อพร้อมจริง

ซึ่งคำว่า “พร้อมจริงๆ” ของแม่ ถ้าในด้านอายุ ก็อาจหมายความถึง 4 ขวบ

แต่เมื่อเวลาและสถานการณ์ ต่างๆ ที่ผ่านเข้ามา ให้มันต้องเป็นไป
และไม่เลวร้ายจนเกินไปนัก หลายสิ่งที่ตั้งใจ ก็ต้องเปลี่ยนแปลงได้


พูดถึงเรื่องความพร้อม แม่อยากให้ผักหวาน มีความพร้อมในทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็น

พร้อม ในด้าน ร่างกาย  อยากให้มีความสมบูรณ์แข็งแรงให้มาก ต้านทานโรคได้ดี

พร้อม ในด้านความคิด การช่วยเหลือตัวเองของผักหวาน ไม่เป็นภาระให้กับคุณครูมากนัก

พร้อม ในด้านจิตใจ ให้ ผักหวาน มีความอยาก

อยากที่จะเข้าสังคม อยากที่จะมีเพื่อนใหม่ๆ  อยากเรียนรู้สิ่งใหม่ เอง

โดยไม่มีการบังคับให้ไปโรงเรียน เพียงเพราะ พ่อ แม่ ไม่มีเวลา ให้เค้า


และสุดท้ายจริง คือ

พร้อม ในด้านจิตใจของแม่เอง

แม่จำได้ติดตาติดใจ เมื่อคราวที่พี่ผักบุ้ง ไปโรงเรียน เมื่ออายุได้เพียง 2 ขวบ

แม่จำได้ว่า ลูกต้องทน คงจะไม่มีความสุขสบายมากนัก
พี่ผักบุ้ง ป่วย ไม่สบาย บ่อยมาก รพ.ในเชียงราย บ้านเรา พี่ผักบุ้ง ได้ไปนอนเล่น เกือบครบ (เว้นเพียง รพ.ทหาร)

แม่ว่ามันต้องส่งผลบ้างแหละ ที่ทำให้พัฒนาการด้านร่างกายของ พี่ผักบุ้ง สะดุด

ทำให้ พี่ผักบุ้ง ตัวเล็ก ตัวไม่โต เหมือนเพื่อนๆ วัยเดียวกัน  

 

มาถึงวันนี้ แม่จำได้แล้วว่า แม่เคยตั้งปณิธาน เกี่ยวกับการมีลูกว่า จะมีเพียงคนเดียว พอ

เพราะ แม่สงสาร ชีวิตน้อย ในแต่ละช่วงวัย ที่จะต้องเรียนรู้ และเผชิญ กับ สิ่งต่างๆ รอบตัวในสังคม

ไม่ว่าจะเป็นผู้คน วัยเดียวกัน วัยผู้ใหญ่กว่า วัยที่เล็กกว่า

ต้องเรียนรู้ ต้องปรับตัว ต้องใช้ความอดทน อดกลั้น และพยายามอย่างมาก
แม่คิดว่ามันหนักเกินไป สำหรับชีวิตน้อย เหล่านี้


แม้ว่า แม่ กับ พ่อ จะให้ความรัก ความอบอุ่น และให้ทุกสิ่ง กับลูกอย่างเต็มที่

ตามกำลังความสามารถของพ่อ กับแม่ เวลานั้นๆ

เพื่อลูกจะได้มีพลัง ที่จะเรียนรู้ ต่อสู้ และ เติบโต ด้วยตัวเอง บนโลกใบนี้

นี่แหละมั้ง ที่พระพุทธเจ้า บอกไว้ว่า ลูก คือ ห่วง

 

และอยากที่แม่เขียนไว้ตอนต้น ว่า

เมื่อเวลาและสถานการณ์ต่างๆ เปลียนไป ความตั้งใจบางอย่าง ก็เปลี่ยนแปลงได้

เมื่อพี่ผักบุ้ง อายุได้ 9 ขวบกว่า   บ้านเราก็ได้ต้อนรับ เจ้าหญิงจอมแก่น “ผักหวาน” 

เมื่อความตั้งใจ ที่จะมีลูกคนเดียว ไม่สามารถทำได้  แต่

ความตั้งใจ ที่จะให้ลูกไปโรงเรียน เมื่อพร้อมจริง ของแม่ก็เกิดขึ้น

 

ซึ่ง วันนี้ แม่คิดว่า แม่ก็ทำได้ระดับหนึ่ง  ที่ถือว่าดีทีเดียว

กับการที่  ผักหวาน ในอายุ 3 ขวบ 20 วัน  ต้องก้าวเท้าเข้าสู่รั้งโรงเรียน

เพื่อเข้ารับการเรียนรู้สิ่งต่าง ภายในรั้วโรงเรียน ในระดับชั้น เตรียมอนุบาล 2 ห้อง 2D
แล้วการพูดคุยกัน เกี่ยวกับ การเข้าโรงเรียน ของผักหวาน ก็ เป็นห้วข้อสนทนา
ระหว่างแม่ กับ คนรอบ ตัว หลายความคิดเห็น หลายเสียง

บอกไว้เลยว่าให้ ทำใจ  เรื่องความเจ็บป่วย ซึ่งจะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

และให้ ใจแข็ง  หากลูกร้องไห้ หรือเรียกร้องอะไร  ซึ่ง แม่ก็รับรู้ และ จะพยาม

 

และสำหรับ ไดฯ ในวันนี้ เกิดขึ้นมาด้วย ตัวอักษร ที่เขียนมายาวยืด โดยไม่ได้ร่างไว้ก่อน
แต่ เป็นตัวอักษร ที่ถ่ายทอดออกมาจากความรู้สึก และ หัวใจของแม่

ผ่านปลายนิ้วมือ บนแป้นคีย์บอร์ด ของคอมพิวเตอร์ ที่ทำงานแม่ ในเวลาเช้า

ของวันที่ 12 ธันวาคม 2551  หลังจากที่แม่ส่ง พี่ผักบุ้ง และ ผักหวาน ไปโรงเรียน เรียบร้อยแล้ว

 

ทุกตัวอักษร เขียนออกมา เหมือนจะตอกย้ำ อะไรแม่ก็ไม่แน่ใจนัก

แต่ว่า นับจากวันที่ 1 ธันวาคม 2551  วันแรก ที่ผักหวาน ไปโรงเรียน

จนถึงวันนี้ เป็นเวลา 8 วันแล้ว ที่ผักหวาน ได้เข้าสู่รั้วโรงเรียน

 

ผักหวาน เจ้าหญิงจอมแก่นของเรา เก่งมาก ไม่ร้องไห้ ไม่งอแง

ทำทุกทุกอย่าง ได้ดีมากๆ  แต่ ....

อย่างที่ หลายคนเคยบอก ให้แม่ ทำใจ  ซึ่งแม่ก็บอกแล้ว่า แม่จะพยายาม

แต่ความพยายามของแม่คงไม่เป็นผลมากนัก  จึงทำให้แม่ ไม่ค่อยสบายใจ และ ไม่ชอบใจเลย

ที่เห็นผักหวาน ต้อง ไอ ต้องจาม อึดอัดคัดจมูก ขี้มูกไหลย้อย 

ต้องกินยาของคุณหมอ เกือบ 2 สัปดาห์ มาแล้ว
ทั้งที่ ตลอด 3 ขวบปีที่ผ่านมา ผักหวาน ไม่เคยป่วยหนัก

มีเพียง ไข้หวัด ธรรมดา นิด หน่อยๆ กินยา ไม่กี่วันก็วิ่งปร๋อ ร่าเริง เหมือนเดิมแล้ว

 

และมาถึง เมื่อเช้ามืดของวันนี้ 12 ธันวาคม 2551  เวลาตีห้า กว่า

ผักหวาน นอนกระสับกระส่าย ดิ้นไปมา ถีบผ้าห่ม ฯลฯ คือ หลับไม่สนิท

แล้วผักหวาน คงจะทนไม่ไหวจริง ก็ผุดลุกขึ้นนั่ง แล้วบอกแม่ว่า

ปวดท้อง พร้อมทั้งเอามือกุมท้องไว้ คงเพื่อยืนยัน กลัวแม่ไม่เชื่อ

 

แม่ก็พาไปนั่งกระโถน  ผักหวาน นั่งแช่ บนกระโถน อยู่นานเลยทีเดียว

ผิดกับเวลาปกติ ที่ผักหวาน เมื่ออึ เสร็จเรียบร้อย ก็จะรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เพื่อไปทำอย่างอื่น

แต่ เช้านี้ ผักหวาน นั่งอยู่นาน มาก นึกถึง อารมณ์ เวลาเราปวดท้อง นะคะ

แม้จะอึ ออกไปแล้ว แต่มันก็คงจะปวด   ก็เลยนั่งอยู่อย่างนั้น

 

อึเสร็จ ซักพัก แม่ก็จะยื่นขวดนมให้ เพื่อจะให้ผักหวาน ไปนอนต่ออีกซักหน่อย

เพราะยังเช้าอยู่มาก  แต่ผักหวาน ไม่รับ แล้ว ก็ร้องไห้ ออกมา

โดยไม่มีเหตุผล  แล้วซักพัก ก็อ้วก ออกมา  อ้วกไป ร้องไห้ไป น่าสงสารที่สุด

ซึ่ง ผักหวาน หนะ เป็นเด็ก ที่ไม่ร้องไห้เลยยย ถ้าไม่เจ็บจริงๆ

แม้ว่าจะเจ็บจริง แต่เจ็บด้วยการกระทำซน ของตัวเอง ยังไม่ร้องไห้เลย

นี่แสดงว่า ภายในท้องของผักหวาน คงจะ ไม่สบายมาก เลยต้องร้องไห้ ออกมา

 

แม่ก็ปลอบว่าไม่เป็นไร ๆๆ  อยากอ้วก ก็อ้วก ออกมาเลย

เลอะเทอะ กันไปทั้งแม่และลูก  ซักพัก แม่ก็จัดการทำความสะอาด แล้วก็อุ้ม ผักหวานไปนอนที่โซฟา

ผักหวาน ก็ไม่ยอมหลับต่อ ได้แต่นอนห่มผ้านิ่ง แม่ก็เลยเปิดทีวี Pocoyo ให้ดู เพื่อผ่อนคลาย

แล้วแม่ก็ ไปเตรียมตัว เตรียมของ เตรียมมื้อเช้าให้ พี่ผักบุ้ง กินก่อน ไปโรงเรียน

 

พอทุกคนจัดการกับตัวเองเรียบร้อยแล้ว ทั้ง พ่อ แม่ และ พี่ผักบุ้ง

แม่ก็ มาจัดการป้อนข้าว ให้ผักหวาน และ เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้

ผักหวาน ก็กินไม่ได้มาก แต่แม่อยากให้ผักหวาน ได้กิน อะไรเข้าไปบ้าง

เพราะอ้วก ออกมาหมด  แล้วพวกเราก็ขึ้นรถ ผักหวานก็มากินต่อในรถ

ได้หลายคำทีเดียว   แต่ยังคง ไม่สดใส รื่นเริง เหมือนปกติ

 

ถึงโรงเรียน ของผักหวาน สวัสดีกันเรียบร้อยแล้ว แม่ก็ยืนรีรอ อยู่ต่อนิดหน่อย

ผักหวาน หันมาเห็น ก็บอกแม่ว่า ปวดท้อง แม่ก็เลย พาผักหวาน ไปนั่งชักโครกเล็กๆ ของที่โรงเรียน

ซึ่งก็นั่งไปหลายนาที เชียว แต่ก็ไม่มีอะไรออกมา 

แม่ก็ทำความสะอาด ใส่กุงเกงให้  แล้วก็มาจูงมือ ผักหวาน มาเล่นของเล่นสนาม

 

วันนี้ กับวันก่อน ที่มาโรงเรียนผิดกันลิบลับ

ผักหวาน ไม่รื่นเริง ดูเนือย แม่ก็ไปบอกครูนกไว้ ว่าผักหวาน เป็นแบบนี้

ถ้ามีอะไร ก็ให้โทรเรียกทันที เลย

 

จริง แล้ว แม่ก็ สองจิตสองใจ ว่าควรหรือ ที่ให้ผักหวาน ไปโรงเรียน วันนี้

ตัดสินใจ ยากมาก เพราะ แม่ไม่อยากให้ผักหวาน เป็นคนที่ เอะอะ ก็หยุด โรงเรียน

คือ แม่ไม่อยากเป็นคนเอ่ยปากบอก ผักหวาน เองว่า วันนี้ ไม่ไปโรงเรียน

แม่อยากให้ ผักหวาน เป็นคนตัดสินใจและ พูดเองว่า ผักหวาน ไม่สบาย วันนี้ขอหยุดเรียน

 

แต่นี่ ผักหวาน ก็ไม่มีอาการนั้น ยังคงไปโรงเรียน เหมือนรู้ว่า นี่คือ หน้าที่ของหนู

ถ้าหนูไม่พูดว่าหยุด แสดงว่า หนูยังไหว นะคะ

แต่ เพราะ ว่า หนู ไม่พูด ไม่ร้องโวยวาย โดยไม่มีเหตุผล นี่แหละ

ทำให้แม่ต้องมานั่งบันทึกยาว แบบนี้ วันนี้

 

ผักหวาน

 

 ผักหวาน

 

 

 

     Share

<< ทำไปด้ายยยย แม่อะ..ขอบคุณสำหรับความห่วงใย ที่มีให้ผักหวานคะ >>

 


 


ผ้าป่า และ ป่วย (กันอีกแล้วคะ)
วันพ่อ / ปาร์ตี้ / และ ป่วย (เล่าย้อนจ๊ะ)
เมื่อคราวที่ได้พบพี่สาวจากนครศรีฯ
ผักหวานดีขั้นแล้วคะ
ขอบคุณสำหรับความห่วงใย ที่มีให้ผักหวานคะ
ผักหวาน
ทำไปด้ายยยย แม่อะ..
37 ปีบริบูรณ์
สวัสดีไดอารี่บ้านสองผัก
ChiangMai Zoo Aquarium
up นิดนึง ก่อนแม่ไปเชียงใหม่คะ

 


*  My Link  *


Ban2pak Archives

Ban2pak Hi5

 

 




Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 



 
ไม่ใช่แค่เก่งนะสาวน้อย ผักหวานแกร่งด้วยคะพี่ เท่าที่อ่านมา พี่หล้าคงต้องสังเกตุคูณสองเลยนะคะ น้องกัสช่วงไปโรงเรียนแรกๆ ก็เป็น ปัญหาอยู่ตรงที่ว่า พ่อแม่บางคนเห็นเด็กป่วยก็ยังให้ไปโรงเรียนเพราะที่บ้านไม่มีคนดูแล เรื่องเป็นหวัดติดกันทั้งห้อง น้องโฟก็มีประจำ จนคุณหมอประจำตัวน้องกัสบอกว่า คุณแม่ต้องทำใจเพราะเด็กจะมีภูมิต้านทานที่ดีอีกทีตอนประมาณห้าขวบคะ บุ๋มนะก่ายหน้าผากเลย แล้วเมื่อไหร่จะห้าขวบ เพราะฉะนั้นมีวิธีอะไรป้องกันบุ๋มก็ทำโดยเฉพาะวัคซีนทั้งหลาย ก็ต้องให้ลูกทนเจ็บนิดหน่อยไว้เป็นการป้องกันละคะ เด็กน้อยเวลาป่วยเป็นใจคนเป็นพ่อแม่... สุดสุดเลย คิดมากคิดมายนอนไม่หลับ ทำงานไม่มีสมาธิแน่ๆ

ขอให้ผักหวานหายเร็วๆๆ นะคะ

พี่คะน้องกินแบรนด์หรือเปล่า จะได้มีแรงหน่อยนะคะ ใส่สริงค์กินเหมือนกินยาก็ได้คะ จะได้ไม่เพลียมาก
บุ๋ม   
Fri 12 Dec 2008 16:26 [2]

น้องผักหวานไปโรงเรียน แล้วๆๆๆ
สู้ๆๆ ค่ะแม่หล้า น้องผักหวานทำได้
deeanee   
Fri 12 Dec 2008 14:43 [1]